طیف – ۱۳۹۸

ویژگی مشترک آثاراین مجموعه، استفاده از تصاویر ایکس ری از نقاط مختلف بدن انسان در لایه های رویی و پایانی نقاشی به عنوان عنصری دکوراتیو و در عین حال مفهومی است.
تصویر ایکس ری به طور نمادین، درباره یادآوری چیرگی درد، بیماری و مرگ در تقابل با انگار وجود هاله های نامیرایی، تقدس و قدرت بر زندگی انسان معاصر است. گویا تناقض و نقصانی در ذهن انسان رخ می دهد که پیشتر توجهی به آن معطوف نمی دارد و یا از آن غافل است. به عبارتی دیگر، اشاره ایست به جوهره و فیزیک درون انسان در قالب جسمانیت، بی آنکه پای جنسیت در میان باشد، زیرا تنها اینجاست که جنسیت کاربرد و معنایی ندارد.
در این میان علاقه ام به اصل هنر کلاسیک و بخصوص هنر باروک که سرشار از زندگی، حرکت، جذابیت های بصری و واقعگرایی افراطی بود در ترکیب با جهانبینی من،  فضایی تناقض آمیز، دارای طنز تلخ ایجاد کرد که دستمایه استفاده از آثار نقاشان کلاسیک به عنوان مدیوم اصلی آثارم شد. اشاره به وضعیت های پر تنش و پر درد اثر  آرتیمسیا جتیلسکی یا راحتی توام با جسمانیت اثر دیگو ولاسکز، اشاره به ماندگاری تصویر ظاهری هر پرسوناژ یا شخصیت خاص است که تنها در سطح تصویر باقی میماند. یک نوع جسمانیت تصویر شده، یک نوع ثبت تصویر باشکوه ، درعین حال میرا و عاری از قدرت!

سعید احمدزاده