گذر

نمایشگاه انفرادی خط نقاشی های احمد آریامنش

۴ الی ۱۱ بهمن ۱۳۹۸

آگاهی، واژه ای ست که بودن و نبودنش، هویت یک اثر را مشخص می کند. فرقی نمی کند چه اندیشه ای داشته باشی تلخ یا شیرین. مهم، همراه بودن یک نوع نگاه و عبور از اندیشه کهنه است که بودنش باعث هویت و نبودش، خبر از عدم ژرفای وجود صاحب اثر خواهد داد.

در خلق یک اثر همراهی دست (تکنیک) و اندیشه، بهترین موهبتی است که وجودش در هر فرد نعمتی خواهد بود. و همراهیشان، به آدمی قوت قلب و جسارت می دهد تا در عینیت بخشی به اندیشه هایش بر روی بوم نقاشی، با اطمینان و بدور از ترس و واهمه، گام بردارد و با  ضرب  آهنگ جسورانه اش، جسارت و صلابت را به مخاطب القا کند. و این یعنی زایش و رویش  هویت و معرفت

نقش مایه های پیش رو، در واقع گذری است با رویکرد نقاشانه، بدور از محدودیت های دنیای خط و خوشنویسی. هر چند که از بن مایه های خطوط سفیر و کرشمه وام گرفته شده است، اما وجود  قواعد و اصول و مبانیش هیچگاه سدی در مقابل ذهن سیال نبوده است و حضور فرم های نوشتاری، زوایای پیدا و پنهان تازه ای را نمایان می کند. همنشینی رنگهای طلایی و قهوه ای و سفید، همواره لذتی بی انتها را  بمن چشانده که بارها تجربه کرده ام. معاشقه و هماغوشی شان در پهنای زرین و سیمین بوم، رها و رقصان تصویر شده اند. گویا شهری خیال گونه را پس از پرسه زدن در ناکجا آبادی میابی، که با فراز و فرود، و تیره و روشنی هایش، ناخودآگاه مخاطب را بسمت خود جذب می کند و جزئیات و گذرگاه هایش، ذهن او را به آرامش  و گاه به آشوب می کشاند که برای لحظه ای دنیای خاکی را با هزاران درد و روزمره گی به فراموشی سپرده و سبکبال و رها به پرواز در می آید و عبور می کند.

احمدآریامنش

زمستان ۱۳۹۸

پرسه‌زنی در شهر نقاشی

گذشته می‌تواند همچون کابوسی بر اذهان زندگان سنگینی کند. احمد آریا منش با خطوطِ سرکش و چرخان، فرم‌های آزاد و رها و رنگ‌های درخشان دَمی این کابوس را از مقابل چشم بینندگان تابلوهای خود پاک می‌کند. او این روزها مجموعه‌ای از نقاشی‌هایش را با عنوان “گذر” در گالری مژده تهران به تماشا گذاشته که می‌توان آنها را تصاویر باشکوه نسلی دانست که آریامنش یکی از نمایندگان آن است؛ نسل سوم هنرمندان نقاشیخط ایرانی عمدتاً با کنش فرم محور که ضمن احترام به سنت‌های هنری گذشته، سودای رسیدن به ترکیب بندی‌های پویاتر و یافتن فرم‌های نوین و دستیابی به زبان بصری شخصی تری را دارند.

آریا منش در نمایشگاه جدید، دست به فضاسازی بداهه روی بوم زده است و تصویرها، تمثیل‌ها و مفهوم‌هایی را با تکنیک ترکیب مواد بر بوم‌های ورق طلا اجرا کرده  است. هر چند  آثار این نمایشگاه  از بُن مایه‌های خطوط سفیر و کرشمه وام گرفته‌ اند ، با این حال هنرمند   با کمک گرفتن از کنش نقاشانه‌ پیشرو خود،سعی کرده از  محدودیت‌های دنیای خط  عبور کند.آثار این هنرمند نشانه گفت وگوی ژرف نقاش با سنتی در پشت سرِ خویش است. آریامنش سال ۱۳۷۱ خط کرشمه و سال ۱۳۸۵ خط سفیر را ابداع کرد. در خط کرشمه شاهد اوج طنازی حروف و رهایی آن‌ها هستیم. طنازی موجود در فرم حروف، در کنار کشیدگی‌ها و رقص کلمات که منجر به ایجاد ترکیبی رقصان و در عین حال پویا می‌شود، به این خط ویژگی ممتازی بخشیده است. در خط سفیر هم فرم‌ها و اشکال کلیه خطوط ترسیمی از جمله کوفی، ثلث و نسخ و … مورد مطالعه و بررسی دقیق قرار گرفته و از آنها تا حد امکان برداشت شده است.

پرویز براتی

انسانها هنرها را آفریندند تا از ملالت در زندگی جلوگیری نماید. بدون خلاقیت و نو شدگی هنری زندگی بشری دچار تکرار و ملالت می شدند. به همین دلیل از مهمترین ویژگیهای هر هنرمندی خلاقیت وی است. احمد آریا منش به هنرمندی مولف و خلاق شناخته می شود. نوآوری وی در وهله نخست در خود خوشنویسی است. خوشنویسی نیاز به نوزایی دارد تا طراوت و نشاط خود را در گذر زمان حفظ کند. خوشنویسی مانند دیگر هنرها اگر نتواند هر آینه خود را نو نماید نمی تواند مخاطب خود را پیدا کرده و راضی نگه دارد. هنر نیاز به نو شدگی دارد تا بتواند کارکرد اصلی خود یعنی انتقال احساس و اندیشه جامعه عمل بپوشاند. خوشنویسی هنری خوش اخلاق است و با همه هنرهای ارتباط خوبی دارد. این ارتباط و گفتگو را می توان با هنرهای گوناگون مانند معماری، شهرسازی، نقاشی، موسیقی، سینما، طراحی مشاهده نمود. همین گفتگوهاست که موجب پویایی و ماندگاری هنر خوشنویسی نزد ایرانیان شده است. احمد آریامنش نیز در اغلب این گفتگوها شرکت کرده اند یعنی خوشنویسی را به تعامل با هنرهای دیگر دعوت کرده اند. در اینجا به دو نکته مختصر بسنده می شود: نخست خوشنویسی و خط و سپس خوشنویسی و موسیقی. از گذشته های دور گاهی تجربیات گوناگونی در مورد نوشتار و نقش صورت گرفته است. یکی از سنتهای نوشتاری در فرهنگهای گوناگون به خصوص فرهنگ ایرانی-اسلامی همانا خط نقش است. به عبارت نشانه شناختی، هنگامی که خط از نظام نمادین گذر می کند و نظام شمایلی را نیز در بر می گیرد در این صورت نقش خط پدیدار می شود. گاهی خوشنویسان می کوشیدند تا از خط بهره بیشتری ببرند و خطوط فقط حامل معنای کلامی نباشد و بلکه معنای تصویری را نیز به همراه بیاورد. در این صورت است که خوشنویسی ها به اشکال گوناگونی مانند یک حیوان، یک گیاه یا حتی شمایل و پروتره انسانی ظاهر می شدند. در این صورت خوشنویس از دو نظام نشانه ای برای انتقال اندیشه و احساس خود بهره می برد. احمد آریامنش نیز از این قابلیت خط استفاده می کند و این نوع از خط نقش ایشان از سیالیت و رهایی خاصی برخوردار است. برخی از این آثار این احساس را خلق می کنند که اشکال خوشنویسی شده در حال حرکت هستند شکلی انتزاعی که قرار ندارد و می خواهد عروج نماید.

دکتر نامور